czy Palo Santo jest zagrożone?

Nasze Palo Santo

Rodzina: Burseraceae • Rodzaj: Bursera • Gatunek: Bursera graveolens

Palo Santo jako kadzidło

Palo Santo jest jednym z najpopularniejszych i najchętniej wykorzystywanych kadzideł. To roślina rodzima dla Amazonii, inaczej nazywana “Świętym Drzewem”. Palo Santo jest jednym z najintensywniej pachnących drzew na świecie. Dym tej rośliny usuwa negatywną energię, przywraca spokój i równoważy emocje. Kiedy wyjątkowy zapach Palo Santo stymuluje mózg, ciało się relaksuje, zwiększa się krążenie krwi, a my doświadczamy uczucia jasności umysłu, spokoju i pozytywnych emocji. Więcej o właściwościach Palo Santo dowiesz się tutaj. Czy Palo Santo jest zagrożone? Poniżej przedstawiamy historię Palo Santo, informacje o jego pochodzeniu, pozyskiwaniu, etycznych zbiorach, a także wyjaśniamy, czy Palo Santo jest zagrożone i co to oznacza.

Czy Palo Santo jest zagrożone wyginięciem?

Wokół Palo Santo narosło wiele mitów. Jednak mimo wielu błędnych informacji krążących na ten temat w internecie, przybywających artykułów czy postów na social mediach Palo Santo nie jest gatunkiem zagrożonym. „Palo Santo” to popularna nazwa, która używana jest dla kilku różnych i nie powiązanych ze sobą gatunków botanicznych.

Nasze Palo Santo pochodzi wyłącznie od rolników posiadających odpowiednie zezwolenia, gwarantujące etyczne zbiory drzew Palo Santo. Zbierane jest drewno tylko z martwych, powalonych drzew. Nigdy nie ścinamy żywych drzew, aby wyprodukować Palo Santo. Nasz produkt jest certyfikowany przez SERFOR, co zapewnia jego legalne i etyczne pochodzenie. Współpracujemy z etycznym dostawcą, który wspiera ochronę i zalesianie suchych lasów Ameryki Południowej, skąd pochodzi Palo Santo, co roku wspierając sadzenie setek sadzonek Palo Santo.

Wiele kontrowersji krąży na temat Palo Santo będącego gatunkiem zagrożonym, obecnie na wymarciu. Postaramy się wyjaśnić tą kwestię. „Palo Santo” to popularna nazwa, która używana jest dla kilku różnych gatunków botanicznych. Istnieje kilka unikatowych gatunków, które są sprzedawane na całym świecie pod wspólną nazwą „Palo Santo”. Jest to jeden z głównych powodów, dla których naukowcy i ekolodzy stosują naukową klasyfikację gatunku, a nie zwykłą nazwę drzewa lub rośliny podczas prowadzenia badań naukowych. Powoduje to jednak zamieszanie, gdy używa się tej samej „wspólnej nazwy” w odniesieniu do różnych różnych drzew, które nie są ze sobą powiązane i nie mają tego samego pochodzenia botanicznego.

„Bursera graveolens” to właściwa klasyfikacja botaniczna dla „Palo Santo”, którego używamy jako kadzidła. W przeciwieństwie do informacji, które krążyły w mediach społecznościowych, gatunek ten nie jest krytycznie zagrożony zgodnie z czerwoną listą IUCN ani CITES. Jest to fałszywa informacja która była często udostępniana w social mediach. Status środowiskowy Palo Santo (Bursera graveolens) został ogłoszony jako „least concern” oznaczający, że gatunek ten nie jest zagrożony, zgodnie z danymi z oceny Czerwonej Listy IUCN (opublikowanej w sierpniu 2019 r.) i udokumentowanymi stabilnymi populacjami drzew w całej Ameryce Środkowej i Południowej.

„Bulnesia sarmientoi” to zupełnie inny gatunek drzewa, który widnieje wymieniony w CITES oraz w bazie danych Czerwonej Listy IUCN jako gatunek zagrożony. Pospolita nazwa tego gatunku jest również określana jako „Palo Santo”. Gatunek ten jest zagrożony ze względu na jego wykorzystanie jako surowca drzewnego do budowy na skalę przemysłową. Obecny status zagrożenia tego całkowicie odrębnego gatunku drzew jest w dużej mierze odpowiedzialny za przyczynianie się do fali błędnych informacji krążących w mediach społecznościowych. 

Palo Santo z Peru — certyfikat SERFOR

W Peru Palo Santo (Bursera graveolens) jest drzewem regulowanym przez krajowe agencje rolne ze względu na jego nieodłączny charakter bycia wrażliwym dla środowiska produktem leśnym.

Jako takie potencjalnie zawsze będzie podlegać zagrożeniu nieetycznym praktykom pozyskiwania drewna w pogoni za nielegalnymi korzyściami handlowymi. Dotyczy to nie tylko Palo Santo (Bursera graveolens), ale także wszystkich produktów leśnych i produktów spożywczych pochodzących ze środowiska naturalnego. Jest to główny powód powstania istniejących agencji regulacyjnych ds. Środowiska. To te agencje ostatecznie nadzorują zrównoważone zarządzanie i regulację prawną wszystkich zasobów leśnych, w tym drzew Palo Santo (Bursera graveolens). Istnieje szereg zezwoleń i formalnie udokumentowanych planów zagospodarowania środowiska, które są wymagane do otrzymania oficjalnego zezwolenia na zbieranie, przetwarzanie i dystrybucję wszelkich produktów pochodzenia leśnego. Zezwolenie to udzielane jest rodzimym społecznościom, które zarządzają rozległymi połaciami obszarów wiejskich, często liczącymi tysiące hektarów, na których występuje bogactwo naturalnych zasobów leśnych, które można w zrównoważony sposób wykorzystać, aby pomóc gospodarczo wzmocnić te same społeczności.

IUCN, która uznała Bursera graveolens za gatunek niezagrożony, bierze pod uwagę globalną populację gatunku. Czerwona lista IUCN jest jedną z najczęściej cytowanych i uznawanych na całym świecie. Jednak rządy krajowe określają regionalny stan ochrony danej rośliny, czyli roślina może być wymieniona jako gatunek zagrożony w jednym kraju, a nie w innym. Peru pierwotnie uznało zagrożony status Palo Santo (Bursera graveolens) w 2006 r. Podstawą tej klasyfikacji było powszechne pozyskiwanie drewna, które miało miejsce w lasach na północy Peru – komercyjne gospodarstwa rolne i rosnący popyt na tereny przeznaczona do hodowli bydła, całkowicie niezwiązane ze ścinaniem Palo Santo (Bursera graveolens) do celów komercyjnych (produkcji kadzidła). 

Aby rozwiązać problem ochrony środowiska naturalnego i zwalczać nielegalną wycinkę drzew, rząd Peru utworzył agencję o nazwie „SERFOR”. Handel produktami leśnymi jest w pełni wspierany przez lokalne społeczności zarządzające tropikalnymi regionami suchych lasów, a także wspierany przez oddział środowiskowy rządu peruwiańskiego. Obecnie każde legalne źródło produktów leśnych z Peru musi współpracować bezpośrednio z SERFOR, jedyną agencją w kraju, która legalnie zezwala na handel produktami Palo Santo (Bursera graveolens) i autoryzuje ich legalne i etyczne pochodzenie. 

Tak więc mimo, że globalnie Palo Santo nie jest zagrożone, to podlega pewnym regulacjom w Peru. Pozyskujemy Palo Santo tylko od dostawców, którzy współpracują z SERFOR. Kupując Palo Santo (Bursera graveolens) ze źródła produkowanego w sposób zrównoważony, nie ranisz dzikich populacji tej rośliny. W rzeczywistości możesz pomagać w ochronie Palo Santo i jego siedlisk, kupując produkty wytwarzane w sposób zrównoważony, zapewniając lokalnym społecznościom ekonomiczne korzyści z ochrony lasu, co tworzy alternatywę dla jego wycinki do produkcji drewna. Palo Santo pozyskiwane w sposób etyczny nigdy nie wiąże się ze ścinaniem żywego drzewa. Zbierane jest drewno wyłącznie z martwych, powalonych drzew.

Palo Santo z Ekwadoru — certyfikat MAGAP

Nasze kadzidło Palo Santo pochodzi z Ekwadoru, jest pozyskiwane etycznie, certyfikowane przez MAGAP. Nigdy nie ścinamy żywych drzew, nasze Palo Santo pozyskujemy jedynie tylko z martwych, naturalnie powalonych drzew.

Czym różni się Palo Santo pochodzące z Ekwadoru od tego z Peru? Podobnie jak w przypadku wielu produktów naturalnych, istnieją subtelne różnice między produktami o różnym pochodzeniu geograficznym. Tak jak ziarna kawy z różnych części świata mogą różnić się odcieniem, kształtem lub smakiem, drzewa Palo Santo (Bursera graveolens) również różnią się niuansami aromatycznymi w zależności od ich konkretnego pochodzenia geograficznego. Na najbardziej podstawowym poziomie, nasze Palo Santo pochodzące z Ekwadoru jest nieco drobniejsze, ma bardziej zaokrąglony kształt, oraz wyróżnia się słodszymi nutami cynamonu, wanilii i kokosa. Palo Santo pochodzenia peruwiańskiego jest większe i bardziej kwadratowe, z „ostrzejszymi” nutami cytrusów i mięty. W zależności od poszczególnych kawałków drewna jedno i drugie może mieć w sobie różne nuty aromatyczne. Oba rodzaje Palo Santo pełnią te same funkcje w dbaniu o energię Twojego otoczenia, a ich różnice wynikają jedynie z lokalizacji, w której występują.